HOME
VERHAAL
FOTOALBUM
GEDICHTEN
GASTENBOEK
LINKS
En
dan verder
DE ZWANGERSCHAP
30
maart 2005 ontdekten ik dat ik zwanger was. Wat waren we blij. We hadden er even
op moeten wachten, maar eindelijk was het dan zover. De eerste drie maanden
waren een spannende tijd. Zou ’t wel goed gaan? Is ’t kindje wel gezond? Na
de eerste echo’s en testen konden we opgelucht adem halen. Alles zag er goed
uit en alle testen waren positief. Gelukkig, we konden ons voorbereiden op een
mooie toekomst met ons kindje. Bij de termijnecho van 20 weken hoorden we dat we
een zoon zouden krijgen. We begonnen te fantaseren hoe het zou zijn en we waren
uren bezig met het bedenken van een naam. 1 ding wisten we zeker hij zou in
ieder geval naar mij moeder gaan heten, zodat zij toch noch een
beetje bij hem zou zijn al zou hij haar nooit leren kennen.
Eind
oktober ging ik met zwangerschapsverlof. Ik was druk in de weer met
kleertjes wassen en alles in orde te maken voor de grote dag. Die grote dag kwam
steeds dichterbij en we vonden het steeds spannender worden naarmate 5 december,
de uitgerekende datum, steeds dichterbij kwam. We waren het er definitief over
eens dat onze jongen Johan zou gaan heten.
Op
dinsdag 6 december voelde Ik Johan alleen ’s morgens nog een beetje
bewegen. De rest van de dag bleef ’t stil. Ik begon een beetje ongerust te
worden en vroeg aan Abby toen hij thuis kwam van zijn werk of hij eens wilde
luisteren in mijn buik. Abby hoorde geen hartje kloppen, maar omdat hij dat nog
nooit had gedaan, waren we nog niet erg ongerust. Wel hebben we voor de
zekerheid de verloskundige gebeld. Zij kwam meteen langs en probeerde met haar
doptone apparaat de hartslag te vinden. Geen resultaat. We keken elkaar aan en
zagen de onrust in elkaars ogen. De verloskundige belde meteen naar ’t
ziekenhuis om een echo te laten maken. Op de echo was geen hartslag meer te
zien. Het was definitief. Johan leefde niet meer.
De pijn die je dan voelt is niet te beschrijven. Ongeloof, woede, machteloosheid. Ik heb het uitgeschreeuwd!!! Nee, dat kan niet!!! Hoe kan dat nou?!
We
zijn daarna naar huis gegaan. Het moest eerst tot ons doordringen. De volgende
morgen, woensdag 7 december, hadden we een afspraak bij de afdeling verloskunde.
De dokter vertelde ons wat ons te wachten stond. De bevalling moest ingeleid
worden en we moesten nadenken over de onderzoeken die we wilden laten doen om er
achter te komen wat de oorzaak was van ’t plotseling overlijden van ons kind.
We
zijn weer naar huis gegaan en gelukkig waren we niet alleen met ons verdriet. We
hebben die dag veel steun gehad van onze ouders en van Christel, de zus van Abby.
Ook mijn nichtje en twee van mijn collega's kwamen nog langs.
DE BEVALLING
De
volgende ochtend om 8 uur moesten we ons melden in het ziekenhuis. Christel zat
al op ons te wachten in de hal, ze zou de hele tijd bij ons blijven. We werden
opgevangen op de afdeling Verloskunde. Het personeel deed er alles aan om ons zo
goed mogelijk te begeleiden.
Om
9 uur werd de bevalling ingeleid. Er werd ons verteld dat ’t wel even kon
duren, maar dat ’t meestal binnen 24 uur achter de rug was. Om de 6 uur werden
er medicijnen ingebracht en ondertussen werd er bloed afgenomen en een
vruchtwaterpunctie gedaan. Die vruchtwaterpunctie lukte niet zo goed. De gynaecoloog
moest twee keer prikken om wat vloeistof uit mijn buik te krijgen. Het bleek dat
ik bijna geen vruchtwater meer had en wat er uit kwam was ook nog eens erg
troebel.Om 11.30 begonnen de eerste weeën en omdat pijn in
deze situatie niet te verdragen is kreeg ik een ruggenprik.
De ontsluiting
wilde niet echt vlotten en we probeerden de tijd met ons drieën zo goed
mogelijk door te komen. Om 23.00 uur kwam de pijn door de ruggenprik heen, maar
gelukkig hadden ze nog een middel om de pijn te verzachten. Abby voelde zich
intussen goed beroerd van de spanning.
Al die tijd was Christel onze rots in de
branding, wat waren we blij dat ze er was.
Ik heb die nacht nog een paar uur kunnen slapen onder invloed van de
pijnstiller. Een paar uur en daarna was de pijn weer dubbel zo hard terug.
Volgens mij
werkte die ruggenprik toch niet helemaal. De verpleegster was heel lief voor me
en kwam met warme kruiken en warme doeken om de pijn wat te verzachten.
De volgende ochtend 9 december om 9 uur voelde de dokter dat er 10 cm ontsluiting was. Wel werd er nog een infuus aangebracht en om ongeveer 10.15 uur kon ik gaan persen. Dat ging heel goed. Na 24 minuten persen werd om 10.50 uur onze zoon Johan geboren, zijn vader heeft de navelstreng doorgeknipt. Hij was zo stil, maar hij was zo mooi, zo gaaf. Hij woog 2720 gram en was 53 cm lang. We hebben hem een hele tijd bij ons gehouden en aangeraakt en gekust. Daarna hebben we voor even afscheid genomen.
HET AFSCHEID
13 december 2005 is de dag dat
Johan is gecremeerd. Het was een bewolkte dag maar het was droog. De dagen
ervoor waren we iedere dag naar hem toe gegaan. Het deed mij verschrikkelijk pijn om m'n kind
zo te zien
liggen. Hij was zo
levendig in mijn
buik geweest en zo lekker warm. Nu was hij stil en o zo koud......
We hadden een kistje uitgekozen in de vorm van
een wiegje met vlinderknopjes op het deksel. Vlinders zijn ook het
symbool voor
Johan en lila en paars zijn z'n kleuren.
Op de ochtend van zijn crematie zijn we voor het laatst naar hem gaan kijken en
hebben samen het dekseltje op zijn wiegje
gedaan. Abby heeft hem zelf in de auto van de begrafenisondernemer gezet en we
zijn naar het crematorium gereden. We wilden absoluut niet dat er veel mensen
bij de crematie waren en daarom waren alleen mijn vader,
de ouders van Abby en Christel en haar vriend aanwezig.
Johan zijn wiegje werd op een bolderkar gezet met kabouters erop en de bloemen
die we gekregen hadden lagen eromheen.
Het was een mooie plechtigheid. We hebben gekozen voor de muziek van Marco
Borsato, "Slaap maar" en
"Het water", en voor "Boven de wolken" van Cowboy Billy Bob. Ons verhaal werd voorgelezen
en een gedicht wat we uitgekozen hadden. Christel had tijdens mijn zwangerschap een mooi gedicht gemaakt en ook dat werd
voorgelezen.
Na de dienst hebben Abby en ik samen het handvat van de bolderkar gepakt. We
zijn met hem over het kerkhof gereden en
hebben hem tot aan de oven gebracht. We hadden zo het gevoel dat we er tot het
laatst toe voor hem waren geweest en als
goede ouders bij hem zijn gebleven zo lang als mogelijk was.
Ons
kind, dat we niet mochten houden, zal altijd in onze gedachten blijven en altijd
ons kind zijn.